Blue Thunder en consorten…

BT 2

Onlangs werden André (mijn echtgenoot) en ik door één van mijn broers en diens echtgenote uitgenodigd voor een deftig dinertje in een kasteel.  Wij zouden door hen opgehaald worden. Nu impliceert de dresscode en styling voor een “chic diner in een kasteel” in mijn perceptie:  jurkje /hoge hakken/ ingewikkeld kapsel…

Foutje !  

Ik stond nl. tijdig en keurig gesoigneerd conform de dresscode te wachten toen wij een donderend geraas in tweevoud hoorden naderen.  Onze tafelgenoten hadden besloten om ons te verrassen met “speciaal vervoer”,  i.c. twee “Austin Healey’s”  (Classic Cars; model: Tweezitter slash Cabrio slash miniem Windshield).

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Blue Thunder…

Juweeltjes van auto’s waar je in stijl de oprijlaan van een kasteel mee kunt oprijden. Maar, hoe zal ik het zeggen, minder geschikt om zelf een indrukwekkende entree te maken. Bij het betreffende kasteel gearriveerd was mijn appearance  dan ook totaal geruïneerd. Mijn kapsel was getransformeerd tot een ragebol en tengevolge van de wind en (ondanks zonnebril) een vliegje in een oog, had de mascara zwarte strepen over mijn gezicht getrokken …

Volgens mijn geamuseerde echtgenoot (beschikkend over een stormvrij en “classic-car-cabrio-without-windshield-proof-haircut”) die in de door mijn schoonzus bestuurde tweezitter achter ons (mijn broer en ik) aan reed, vlogen mijn haarspeldjes hen tijdens de rit om de oren.

Andre
“Classic-Car-Cabrio-without-windshield-proof-kapsel”…

Drie van mijn vijf broers alsmede 2 neven (zoons van één van hen) restaureren Classic Cars: deels hobbymatig, deels professioneel.  Eentje heeft dit zelfs tot zijn core business gemaakt.  Alhoewel het heel leuke mannen zijn, verbaas ik mij er soms over dat zowel mijn broers als neven allen zonder uitzondering een leuke vrouw hebben getroffen die bereid is (letterlijk) in de hobby van haar man mee te gaan.

Zo arriveerde mijn oudste broer laatst met diens echtgenote op een feestje in een soort skelter-achtig, lawaaierig en zeer winderig vehikel; een gereconstrueerde Raceauto uit 1933. Hij had zijn vrouw voor vertrek proberen over te halen om een helm te dragen: zo’n “Willempie- achtig” geval. Dat ging zelfs haar te ver en zij had het dan ook  pertinent geweigerd.

Gereconstrueerde race auto uit 1933...
Gereconstrueerde Race auto uit 1933…
6-11-2014 Joep 144
Geniaal; naast het motorblok van dit racemonster bevind zich een bakje waar men tijdens het sleutelen materiaal kan leggen…

Een andere schoonzus was bereid om op haar huwelijksdag (let wel: het was een koude februaridag en er was regen voorspeld) in haar bruidsoutfit in een open Austen Haeley met de naam “Blue thunder” (de naam verwijst naar diens kleur en geluid; zie foto helemaal bovenaan en hieronder) naar het stadhuis te rijden.  Hoe ze het klaar heeft gespeeld weet ik niet, doch zij arriveerde stralend mooi en met haar bruidsmake-up en kapsel nog intact “ten gemeentehuizen”. Ook de neven hebben het goed getroffen met hun echtgenotes: één van hen heeft hoogzwanger, dapper en zonder klagen een urenlange rit naar de Ardennen in een “Cabrio Sunbeam” uitgezeten en een andere heeft diezelfde rit (terwijl zij pas het motorrijbewijs had gehaald) uitgereden op een motor.

Ik ben nogal esthetisch ingesteld en hou van mooie voorwerpen en kan authentieke Classic Cars dan ook zeer waarderen. De betreffende auto’s zijn nl. ware kunstwerken. Tijdens het restauratie proces wordt elk auto onderdeel (boutje, moertje schroefje etc.) zorgvuldig schoongemaakt, gecontroleerd en indien nodig vervangen door originele onderdelen. Voorts wordt het plaatwerk zorgvuldig gehamerd, geschuurd en van een nieuw lakje voorzien.  Na de revisie zien de auto’s er dan ook uit alsof ze fonkelnieuw zijn.

AH 2

???????????????????????????????
Echte beauties…

Persoonlijk zit ik echter in een fase waarin ik comfort nóg meer waardeer. De tijd waarin ik het leuk vond om zonder helm met wapperend haar in bikini of avondjurk (of het tegenovergestelde: in een warm motor pak plus haren-plettende integraalhelm) achterop een motor of in een open auto op een Cyclade-eiland rond te scheuren,  is definitief voorbij. Net zoals de tijd van backpacken en primitieve campings. Alhoewel ik er fijne herinneringen aan heb, prefereer ik momenteel luxueuze hotels en… comfortabele auto’s.

812661_206345406177631_1491637965_o

luxemburg rit

Oud ijzer rit...
Oud ijzer rit…

Toen mijn broer ons voor een familierit (thema: ”oud ijzer”, d.w.z. “dress code”: classic cars en motoren) naar de Ardennen genereus aanbood om gebruik te maken van een tochtende, uit WO II stammende legerjeep, heb ik het aanbod dan ook gracieus afgeslagen en ben ik in de moderne en comfortabele (en ook mooie) auto van mijn echtgenoot gestapt…

The Venus fly trap… (Ondertitel: de natuur is mooi, doch soms wreed)

De natuur is mooi, doch...

Het groothertogdom Luxemburg ligt slechts op een steenworp afstand van Nederland.

Als kind was ik zeer onder de indruk van het mooie Luxemburgse landschap. Eerder dacht ik dat dit kwam omdat ik toen nog niks was gewend qua reizen en “vreemde” landen. Doch nu ik (vele jaren en vele reizen later en enigszins blasé op reisgebied) over het nodige vergelijkingsmateriaal beschik, kan ik stellen dat het Luxemburgse landschap nog altijd sprookjesachtig mooi is!

Bijna elke vierkante meter is voorzien van flora en fauna: prachtige bossen met woeste rotspartijen en klaterende heldere beekjes, het bergachtige landschap doorsneden door een rivier die beurtelings wild en statig voortvloeit. Daarbij om de 5000 meter een kasteel of een burcht. Dit alles vormt een “Lord of the rings” waardig decor.

kasteel 1

Lux fauna

Lux sure1“Lord of the Rings” waardig decor…

Het is dan ook onbegrijpelijk dat dit land (i.t.t. de periode van de eighties toen het een gewilde vakantie bestemming was) momenteel niet populair is. Of eigenlijk begrijp ik het wel…

Een verhaal over een tripje naar Luxemburg klinkt achteraf bij de koffie automaat minder interessant dan een relaas over een luxe reis naar Dubai, een rondreis over een continent als Afrika of Amerika of een vakantie op party eiland Ibiza. Voor veel zon en een bloeiend uitgaansleven moet je nl. niet in Luxemburg zijn. Hierdoor ontstaat een vicieuze cirkel: doordat er weinig toeristen komen en er ook weinig mensen wonen, doet het land ondanks de prachtige omgeving een beetje desolaat aan.  Alhoewel ik zelf enigszins neig naar het type van de solitaire “Steppewolf” ben ik in Luxemburg (na urenlang door ogenschijnlijk verlaten dorpjes te hebben gereden) blij als wij in steden “De kudde” in de vorm van medemensen traceren.

Lux rots 1

De plaats en het hotel waar wij tijdens ons laatste bezoek aan Luxemburg bij toeval terecht kwamen bleek echter hot and booming: een combinatie van luxe, historie, (uiteraard) mooie natuur en….the place to be op uitgaansgebied.

In de moderne en gezellig drukke bar/lounge worden lekkere cocktails geserveerd en er speelt een live orkest bestaande uit een aantal jonge conservatorium studenten.

Lux CB

Ook het bij het hotel behorende restaurant is gezellig druk bezet met de voor Luxemburg typische  vakantiegangers, d.w.z.: wielrenners, wandelaars en motorrijders die zo weggelopen lijken uit de road movie  “Wild Hogs’.  Voorts gepensioneerde echtparen en afgematte jonge stellen met veel kinderen. Behorende tot de laatste categorie sjokt een zevenkoppig gezinnetje het deftige restaurantje binnen. De vader heeft een roze “kangoeroe buidel” inclusief baby op zijn buik gedeponeerd en draagt een gigantische luiertas in de linkerhand terwijl hij met zijn rechterhand zijn kroost in de juiste richting manoeuvreert. Zij nemen plaats aan het tafeltje naast ons.

Hij heeft een onverwoestbaar positieve uitstraling. Dit in tegenstelling tot zijn echtgenote: zij ziet er afgemat uit en haar blauwe ogen staan dof achter een troebel brilletje. Ondanks haar jonge leeftijd lijkt alles aan haar onderhevig te zijn aan de zwaartekracht. Van haar (hier en daar reeds grijze) vettige, in een treurig staartje gebonden haren tot aan haar mondhoeken. Zij is gekleed in een wijde joggingbroek en een verwassen T-shirt en haar voeten zijn voorzien van afgetrapte Crocs.  De nogal provocerende tekst  op haar shirt  “I am sexy and I know it” wordt dan ook direct teniet gedaan door haar verschijning die lijkt te zeggen:  “Zo! Ik heb mijn voortplantingsplicht vervuld en mijn bijdrage aan de evolutie geleverd en nu verder geen polonaise meer aan mijn lijf”…

Terwijl drie van hun kids (type: hedendaagse Hollands welvaren, d.w.z.: vrolijk, bijdehand, glanzend blond haar met springerige krullen, blozende wangen en stralend blauwe oogjes) de weg naar de speelhoek feilloos weten te vinden, zit zij nors kijkend en zwijgend naast haar man te eten. Zij kijkt niet op of om naar man of kinderen. Ook niet als één van the kids het volle restaurant binnenstormt en luidkeels verkondigt dat hij moet poepen en zelfs niet als hij na een minuut of 10 wederom binnenrent en schreeuwt: “Komt er nou nog iemand mijn kont afvegen, of hoe zit dat?”  Kangaroo man kijkt ons verontschuldigend glimlachend aan en wij lachen bemoedigend terug. Hij pakt de luiertas en begeeft zich naar het toilet. Zij staart apathisch naar haar bord.

Wellicht  zaten zij nog maar een jaartje of 8 geleden (zij met net zo’n stralende ogen en glanzende haren als haar kinderen nu) misschien wel in dit zelfde restaurant en verzonken zij mooi en verliefd in elkaars ogen, plannend en fantaserend over het prachtige gezinnetje dat ze met z’n tweetjes zouden creëren. Nu lichten de ogen van de man alleen nog maar op als zijn blik op hun nazaten valt.

De kringloop der natuur ontvouwt zich voor onze ogen en parallellen met de werking van “The venus fly trap” alsmede de ware (psychologische) betekenis van het verhaal van “de bloemetjes en de bijtjes” dringen zich op.

De natuur is mooi, doch soms wreed…

 

 

 

 

 

KAT EN DE CRIMINEEL… (RARE MAAR WARE VAKANTIE VERHALEN; DEEL 2)

kat2

Naar aanleiding van de actuele berichten in de pers over volwassenen die jongeren dwingen tot criminele activiteiten én mijn vorige vakantie verhaaltje over de Camargue, schoot mij te binnen dat ook in die streek van dat soort bendes actief waren…

Het viel ons op dat op de parkeerplaats tegenover het terras waar wij tijdens onze vakantie veel tijd spendeerden, elke dag rond dezelfde tijd een busje met geblindeerde ramen stopte. Daar stapten twee mannen en een stuk of 10 jongeren uit. De mannen spraken de groep kort en op autoritaire toon toe en vervolgens verspreidden de jongens en meisjes zich over het stadje.

Wat de jongens deden wisten we niet (later begrepen wij dat zij “werkten” als zakkenrollers) maar wij zagen de (knappe) meiden met mannelijke toeristen aanpappen waarna zij één voor één met een toerist het busje indoken om na een kwartier weer naar buiten te komen.  Wij waren jong en onschuldig dus het duurde een tijdje voor we beredeneerden wat zij daar deden…

Voor alle zekerheid bleven wij uit de buurt van het busje en de betreffende jongeren. Zo niet Kat.

Dat jaar was de vaste vriendengroep uitgebreid met 1 persoon. Een vriendin had nl. uit medelijden een vage kennis met liefdesverdriet meegenomen. Een nogal wilde dame (type rockzangeres Joan Jett).  Zij kwam uit Amsterdam en was door haar degelijke ouders tijdelijk naar familie op het veilige Limburgse platteland gestuurd.

JJ2

Zij heette Katinka, afgekort “Kat”. Die naam gaf haar tegenstrijdige personality goed weer; zij kon nogal kattig doen en…. ze hield (net als katten) van bolletjes wol. 🙂 Haar grote hobby was nl. (naast een druk uitgaansleven) breien. Ondanks haar nogal wilde reputatie was het haar ideaal een gezin te stichten met grote liefde Sjohnni (de associaties die deze naam oproepen met een personage uit een bekende komische serie kloppen helemaal). 

wol

Daarop anticiperend breide zij alvast pastelkleurige kleertjes voor hun toekomstige kroost. Nadat Kat had gezien dat haar vriendje een ander kuste was zij bovenop diens grote trots, een Mercedes, gesprongen en had deze bewerkt met haar hoge hakken hetgeen hij haar niet in dank afnam.

Op vakantie had de vaste groep veel lol maar gedroeg zich keurig. Het gedrag van Kat daarentegen was nogal zorgwekkend. Zij dronk veel en om haar liefdesverdriet te vergeten liet zij zich, ondanks onze waarschuwingen, in met een knappe jongeman uit het verdachte busje. Op een avond kwam Kat niet terug naar haar tentje en ook de volgende dag verscheen zij niet. Ook zagen wij de middag erna haar vriendje niet uit het busje stappen. 
Kortom: reden tot ongerustheid (ook al ben je niet met elkaar bevriend, als je als groep op vakantie gaat, draag je min of meer zorg voor elkaar).

Net toen we op het punt stonden om naar de politie te gaan, dook Kat plotseling op: hongerig, dorstig en verwilderd als een boskat. Onze vrees dat de jongeman haar iets had aangedaan klopte gelukkig niet. Zij was met hem gaan stappen en hij had zich niet gemeld bij zijn “werkgevers”. Hij wilde nl. “uit de bussiness stappen” of liever gezegd: vluchten. 
Op een geven moment waren zij getraceerd door de mannen van het busje en door hen onder bedreiging gedwongen in te stappen waarna ze ver weg in een onbegaanbaar gebied waren gedropt.

Gelukkig liep de vakantie net ten einde. Normalerwijze vonden wij dat jammer doch dit keer niet.

Kat was gedurende de terug reis, geheel tegen haar natuur in, stil en rustig. Na de reis heb ik haar niet meer gezien. Enkele jaren geleden vernam ik dat zij inderdaad is getrouwd met haar grote liefde. Wat er van de jongeman terecht is gekomen, weten wij niet …

TYPECASTING…

Manta7

In de jaren tachtig reed ik in een gereviseerde  “Opel Manta”.  Die auto trok nogal veel aandacht: zowel van stoere mannen (die dit een mooie auto vonden omdat deze in hun jeugd blijkbaar een gewilde en dure sportauto was geweest) als van de politie.

Door laatstgenoemde partij werd ik herhaaldelijk van de weg gehaald voor een controle omdat het (blijkbaar) een auto was met een twijfelachtig imago waarin veel subversieve types en kleine criminelen reden…

Ik (een keurig en braaf dorpsmeisje) 😉 was mij van geen kwaad bewust en vond het gewoon een fijne auto: elegante belijning geïnspireerd op de “Manta” (een roggesoort) en, dankzij mijn vader en broers, technisch in orde en keurig in de lak.

Desalniettemin heb ik echt niet geleden onder die aanhoudingen: mijn papieren werden gecheckt en ik mocht weer door rijden. De enige “lichtelijk traumatiserende” ervaring was een boete voor door het oranje licht rijden. Maar dat kon ik niemand anders verwijten dan mijzelf.

Alhoewel ik probeer om ieder medemens onbevooroordeeld tegemoet te treden, doe ik (als ik diep in mijn hart kijk) soms ook een beetje aan “typecasting” in die zin, dat ik mij er zelf wel eens op betrap dat als ik voor een stoplicht sta en naast mij staat een jonge Golfrijder met het petje achterstevoren, de ramen open, de radio loeihard en onnodig veel gas gevend, de gedachte voorbij flitst: “Daar heb je weer zo’n onnozel “etterpetje”.  Dit omdat ik ooit heb gezien hoe een soortgelijk type een gevaarlijke manoeuvre op de snelweg maakte en mede weggebruikers in gevaar bracht.

Maar misschien is de jongeman in de auto naast mij wel een verantwoordelijk, super intelligent en keurig persoon die veel gas moet geven om te voorkomen dat de motor afslaat daar hij zijn auto om het milieu te sparen zuinig heeft afgesteld en die de ramen open heeft staan vanwege de hitte omdat hij (ook weer i.v.m. het milieu) de airconditioning niet aan wil zetten, een petje draagt om een zonnesteek te voorkomen en toevallig nét even de radio hard heeft gezet omdat zijn favoriete nummer langskwam… 😉

Vooroordelen bestaan helaas: IEDEREEN heeft ze wel eens en IEDEREEN is wel eens het “slachtoffer” daarvan. Vaak zijn ze onzinnig en soms bevatten zij een kern van waarheid of zijn ze gebaseerd op ervaringen en voortschrijdend inzicht. De slechteriken verknoeien het helaas altijd weer voor de anderen…

©JVDB

KEN UW KLASSIEKERS…

collier

Wij hebben de beste maar ook meest opvallende plaatsen. Eerste rij bijna op het podium en daardoor in de schijnwerpers goed zichtbaar voor de rest van de bezoekers (die in het halfdonker zitten) en de leden van het orkest.

Naast mij neemt een oudere dame plaats. Ik schat haar rond de 90.  Een ondanks haar hoge leeftijd mooie en aristocratische verschijning. Goed verzorgd en geen spoor van plastische chirurgie of botox.  Een prachtig voorbeeld van “gracieus ouder worden”.

Vanuit onze ooghoeken zien wij dat zij ons herhaaldelijk tersluiks opneemt en van top tot teen screent. Waarschijnlijk plaatst zij ons (ofschoon wij verreweg de jongste bezoekers van het concert zijn; ook niet meer zo piepjong)  😉  in de categorie “die jeugd van tegenwoordig”.

Alhoewel wij ons best hebben gedaan en ons conform de dresscode hebben gekleed (André in maatpak en ik in mijn mooiste jurk) kunnen mijn favoriete collier van Swarovski, DVF tas en jurk van Ladress haar collier met échte diamanten, Hermès tas, Oscar de la Renta outfit en Chanel schoenen niet evenaren. (Nadat zij haar blik afwendde, heb ik haar uiteraard ook even bekeken).  🙂 😉

Haar blik blijft afkeurend hangen bij mijn voeten die ik op de eerste trede van het podium heb geplant (na een tijd kaarsrecht te hebben gezeten in de oncomfortabele stoel, kan ik de verleiding niet weerstaan de trede als voetensteun te gebruiken). Zij zijn gestoken in (tijdens de uitverkoop van Omoda) gekochte laarsjes.  Desondanks begint zij een gesprek en er verschijnt na een tijdje zelfs een welwillende glimlach op haar gezicht. Waarschijnlijk het gevolg van onze goede manieren.

Aan de hand van haar opmerkingen en het gesprek dat zij met haar metgezel voert, valt te concluderen dat zij frequent concerten bezoekt en een kenner is.

concert4
            Eerste rij vooraan; bijna op het podium…

Na het eerst muziekstuk fluistert rockconcert fan André:  “Waarom klappen ze niet;  vinden ze het niet goed? Ik vind dat ze het goed doen!”  Ik fluister terug dat de voorstelling is opgebouwd uit een aantal sets en dat het gebruikelijk is te wachten met het applaus totdat een hele set is afgerond.

Na afronding van het concert en het slotapplaus volgt een toegift.  Het orkest besluit dat het enthousiaste publiek nog een hele set verdient.  Daar had men niet op gerekend en na het eerste stuk klappen een aantal mensen per ongeluk.

André zegt (grijnzend) hoofdschuddend hardop “vermanend” in de verschrikte stilte die volgt vóór het orkest hervat:  “Mensen mensen toch; de set is nog niet afgelopen: ken Uw klassiekers “…. 🙂 😉

Ik lach besmuikt en de dame naast ons barst in lachen uit en positioneert haar voeten ook op de eerste trede van het podium …

GENERATIE X…

13102612_863999670412198_6538890061402114293_n

Dat er tegenwoordig zoveel “oudere” werknemers werkeloos zijn, is enerzijds een gevolg van de economische recessie (waardoor bedrijven moeten bezuinigen en als gevolg daarvan mensen ontslaan) maar ook een gevolg van “vers bloed acties”. Daarmee doel ik op het vervangen van de ouder wordende en/of minder fitte werknemers door jongeren. Dat laatste geldt vooral voor grote bedrijven waar soms duizenden mensen werken en waar ooit veel (toen nog jonge) mensen uit een zelfde leeftijdscategorie tegelijkertijd zijn aangenomen.

Alhoewel de aanpak daarvan hier en daar niet de schoonheidsprijs verdient, is het begrijpelijk dat een organisatie baat heeft bij een gemêleerde personeelsopbouw (mix van jong en oud).  Een bedrijf waar bij de opstart in één keer honderden mensen van dezelfde leeftijd zijn aangenomen kan natuurlijk niet wachten totdat de hele populatie 100 is en in één keer “om kiept”.

Voor de vrouwen die in de jaren zeventig en tachtig op de arbeidsmarkt zijn gekomen, is het denk ik extra zwaar om het tot de pensioengerechtigde leeftijd vol te houden.

Zij zijn nl. onderdeel van de eerste generatie vrouwen in de geschiedenis die carrière mochten/wilden/konden maken. Een voorrecht maar vaak ook een belasting.

Dat laatste omdat zij deel uitmaken van een soort “transitie generatie” tussen het verleden (ouderwetse vrouwbeeld; zorgt voor huishouden, kinderen en ouder wordende ouders/gebrekkige familieleden) en het heden (nieuw vrouwbeeld; gelijk aan de man qua carrière kansen doch ook qua verwachtingen v.w.b. hun inzet op het werk). Hierdoor komen/kwamen zij vaak klem te zitten tussen deze 2 werelden.

13118842_862412640570901_6806765672736148831_n (1)

Ik denk dat dit de oorzaak is dat zoveel getalenteerde en veelbelovende werkende vrouwen op een gegeven moment afbranden en om gezondheidsredenen moeten afhaken. Ik zie/zag dit veel om mij heen gebeuren.  Zo tussen 45 en 65 hebben veel van deze vrouwen te maken met kinderen in een moeilijke leeftijd (pubers), ouders die beginnen af te takelen en die, vanwege nog heersende ouderwetse opvattingen, verwachten dat dit met name door hun dochter(s) wordt opgevangen, hetgeen niet verenigbaar is met de (terechte) verwachtingen van de werkgever.  Je kunt een loopbaan nu eenmaal niet “on hold” zetten.

©  2016 JVDB

EEN DUBBELTJE OP ZIJN KANT…

dubbeltje 1

Toen de “the kids” klein waren praatte ik af en toe bewust met hen over de zwervers en drugsverslaafden die zij wel eens zagen in de stad. Enerzijds om hen er op te attenderen dat je niet op andere, anders levende mensen zoals drugsverslaafden en zwervers moet neerkijken omdat dit (een leven in de goot) in principe iedereen kan overkomen.

Anderzijds om hen te behoeden voor eventuele toekomstige misstappen. Dat laatste omdat ik bang was dat zij later het gevaar van drugs en alcohol zouden onderschatten omdat de wereld van een verslaafde die op straat leeft ogenschijnlijk héél ver van jouw eigen wereld afstaat, maar véél dichter bij is dan je denkt. Een beetje pech of slechts 1 verkeerde keuze kan de ondergang al in gang zetten.

Om die reden vertelde ik hen dat sommige drugsverslaafden voorheen intelligente/gevoelige mensen waren geweest die niet zo goed met het leven konden “dealen” (what’s in a word 😉 ).  Of “normale” mensen, ooit net zo knap, slim en populair als zijzelf die in de goot terecht waren gekomen enkel en alleen omdat zij op het verkeerde moment op de verkeerde plek waren, de verkeerde keuzes maakten en/of met de verkeerde mensen omgingen.

Het leven, vooral dat van een jongere, is m.i. namelijk vaak “een dubbeltje op zijn kant”. Een goede basis helpt weliswaar, maar is geen garantie dat iemand “goed terecht komt”. Dat is ook een kwestie van geluk hebben. Elementen als achtergrond, opvoeding, karakter en intelligentie zijn heel belangrijk, maar niet alleen bepalend. Er zijn diverse factoren die invloed op de ontwikkeling van een persoon hebben. Zo kan één verkeerde beslissing onder invloed van derden (“erbij willen horen”) al funest zijn…

dubbeltje 2

Op een dag kwam ik zo iemand tegen: een junkie die mij om geld vroeg. Een jonge en ondanks de deplorabele toestand waarin zij verkeerde, vrolijk/brutale/slimme meid. Zij was fysiek al helemaal afgetakeld ten gevolge van drugsgebruik. Haar lange donkere haar vuil en vol klitten en een bijna tandeloze mond. Het was desondanks duidelijk te zien dat zij ooit, voordat zij op het verkeerde pad terecht was gekomen, heel mooi was geweest.

Terwijl ik op zoek naar mijn beurs in mijn tas rommelde, stond ze mij te bestuderen en zei weemoedig peinzend: “Jij bent mooi. Jouw haar glanst en je ruikt zo lekker”. Ze zei het niet met de intentie om mij door te slijmen meer geld af te troggelen, doch het floepte oprecht gemeend uit haar mond. Ik antwoordde: “Dat kun jij ook allemaal weer hebben als je voor een ander leven kiest. Ik kan zien dat jij een mooie meid bent en dom ben jij ook niet”.

Dat had ik niet moeten doen!

Ofschoon goedbedoeld had dit een averechts effect.

Ik zag een flits van pijn en kwetsbaarheid in haar eerder zo brutale ogen verschijnen.

Zij en ik wisten namelijk beiden dat zij nooit in staat zou zijn haar leven in een andere richting om te buigen. Zij was al te ver heen en kwetsbaarheid was wel het laatste dat zij kon gebruiken in haar situatie. Door vriendelijk te zijn en door haar erop te attenderen hoe haar leven had kunnen zijn, had ik haar beschermingsschild (opgebouwd uit onverschilligheid, hardheid en brutaliteit) beschadigd.

Het is soms moeilijk te bepalen wat goed is…

DILEMMA …

zwervers 1

Ergens rond carnaval liepen wij door de stad en hadden bij een kraampje een zakje verse strikken gekocht. Een paar meter daar vandaan stond een zwerver. Een grote en, ondanks het feit dat hij in vuile kleren was gehuld, trotse verschijning. Hij vroeg niks en stond daar strak voor zich uitkijkend te staan.

Terwijl wij door liepen vroegen wij ons tegelijkertijd af of we hem iets hadden moeten aanbieden en kwamen tot de conclusie dat er twee redenen waren om dit niet te doen: een egoïstische en een altruïstische.

V.w.b. de eerste (egoïstische) reden: het idee dat hij met zijn wel erg vuile vingers voorzien van zwarte nagelriemen een strik uit het zakje zou vissen was erg onsmakelijk en onhygiënisch. Maar dat zou te ondervangen zijn door hem het hele zakje aan te bieden en een nieuwe portie voor ons zelf te kopen.

De tweede (altruïstische) beweegreden gaf de doorslag ook dat laatste niet te doen; wij wilden nl. zijn gevoelens/trots niet kwetsen. Een mens is nl. meer dan alleen een lichaam dat gevoed moet worden: hij heeft ook eigenwaarde nodig. En er is niets zo ondermijnend voor eigenwaarde dan ongevraagd medelijden van een vreemde.

Ik heb jarenlang in een stad gewerkt waar veel zwervers in de vorm van ”gewone” daklozen en drugsverslaafden rondlopen die ik in de pauze regelmatig tegenkwam. Eén van hen stond altijd op een vaste plek die op mijn route naar de stad lag; een vriendelijke en niet opdringerige bedelaar die ik bijna altijd iets gaf.

Op een dag stond hij daar opeens met de daklozenkrant die hij “te koop” aanbood. Op dat moment wist ik even niet wat te doen: ik wilde hem iets geven doch had geen zin om dat groezelige blaadje dat ik waarschijnlijk toch niet zou lezen in ontvangst te nemen en “sneakte” die dag ongemerkt langs hem door. Dit omdat ik denk dat een mens om gelukkig te zijn en eigenwaarde te behouden/verkrijgen, het idee nodig heeft nuttig bezig te zijn door werk en het leveren van (tegen)prestaties.

Nadat ik een paar dagen expres een andere route nam om hem te mijden, ben ik naar hem toe gelopen en heb hem op de man af gevraagd of hij het als kwetsend zou ervaren als ik hem wél geld zou geven doch het blaadje niet zou aannemen omdat ik “al genoeg te lezen had” 😉 .

De zwerver (een intelligent type) barstte in lachen uit en zei: “Natuurlijk niet, dan kan ik dat toch aan een ander verkopen. Aardig van jou maar je denkt teveel na, Meid”. Probleem opgelost… 🙂

NASCHRIFT: Laatst kwam op Facebook een bericht langs over een (naar mijn mening) geweldig idee dat bovenstaande dilemma’s oplost. In sommige horecagelegenheden kun je nl. een extra zogenaamde “uitgestelde” koffie of maaltijd bestellen/betalen die jijzelf niet nuttigt. Vervolgens kan iemand die daar geen geld voor heeft (b.v. een dakloze) bij een deelnemende zaak navragen of er een “uitgestelde consumptie” is.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

LELIJKE EENDJES (?) VERSUS LELIJKE KARAKTERS…

eend 2

Aan de reeks van metamorfose programma’s op tv is onlangs een nieuwe versie toegevoegd genaamd “Lelijke eendjes’.  Mensen die niet blij zijn met hun lichaam of een onderdeel daarvan kunnen zich onder toeziend oog van de gehele natie laten opereren.

Persoonlijk snap ik niet waarom iemand die zich zodanig schaamt voor zijn/haar lichaam dat hij/zij dit jarenlang verbergt voor diens partner wél bereid is dit te onthullen voor het oog van miljoenen vreemden. Maar gezien vanuit het perspectief van de wanhopige kandidaten is het wellicht begrijpelijk dat zij hieraan meedoen. Zij lijden nl. al jaren onder een (in hun ogen) afwijkend lichaamsdeel en kunnen zich geen corrigerende operaties veroorloven. Dit is in hun ogen een kans daar iets aan te laten doen.

De titel van het programma vind ik nogal dubieus. Deze is nl. beledigend voor de kandidaten terwijl de programmamakers pretenderen hen van hun complexen af te willen helpen. Daarnaast impliceert “Lelijke eendjes” dat het lelijke mensen betreft en dat klopt natuurlijk niet. Het zijn normaal uitziende mensen die een beetje van “de norm” afwijken omdat ze ergens iets teveel (neus of oren) of te weinig (borsten) van hebben.

eend 3

 

Maar ja, wat is de norm; wat is “normaal”? Dat fluctueert nogal eens en wordt o.a. bepaald door de tijdsgeest, cultuur, geologische locatie en persoonlijke smaak. Zo wordt het (in vergelijking met haar tengere lichaam) buiten proportioneel grote achterwerk van mw. Kim Kardashian momenteel door een groot deel van de bevolking bejubeld en gezien als norm voor “mooi” terwijl dit een aantal decennia geleden nog als “wanstaltig” zou worden beschouwd.

Het zijn dan ook niet de “afwijkende” onderdelen van de kandidaten die mijn afgrijzen opwekken, maar de mensen die denigrerende opmerkingen over hen maken. Zo vertelde een dame wier neus was voorzien van grote neusgaten dat zij regelmatig werd onthaald op rare blikken, opmerkingen en zelfs knorgeluiden. Dat laatste o.a. door de eigenaar van een dancing via een microfoon(!) Ongelooflijk wat een hork!

Anderen opzettelijk kwetsen (kwetsen om te kwetsen of uit lompheid) grenst m.i. aan misdadigheid. Het wordt dan ook tijd voor een nieuw metamorfose concept,  genaamd “Lelijke karakters”…

DE HEER VAN B. (EEN TRAGISCH VERHAALTJE)…

Den Haag1

N.a.v. de oproep in een blad om herinneringen aan Den Haag te delen, dacht ik terug aan dhr. van B.

Hij was een collega in de tijd dat wij beiden werkten voor een vermogensbeheerder in het zuiden des land.  Dhr. van B. was al op leeftijd en een heer zoals jij je een “Echte Heer” voorstelt: een gedistingeerde, kaarsrechte lange verschijning, type “éminence grise”. Welgemanierd, afstandelijk en een autoriteit op zijn vakgebied.
Opvallend was dat hij, ofschoon puissant rijk, zó zuinig was dat als wij met collega’s naar de kantine gingen hij tot hilariteit van de rest van de groep (veelal gulle zuiderlingen 🙂 ) alle overblijvende suikerzakjes, melkcupjes en koekjes in de zakken van zijn maatpak stopte.

Zijn gezin woonde in Den Haag en hij verbleef vanwege de lange reistijden door de week in een hotel. Op het moment dat de poorten van het bedrijf zich openden, was dhr. van B. als eerste paraat en s’avonds was hij de laatste die het pand verliet. Dit ondanks het feit dat zijn afdeling al geruime tijd op non actief was gesteld. Op een stormachtige dag zat ik in de lunchpauze met bevriende collega’s in de kantine en zag door het raam dhr. van B. het grote voorplein oversteken. Met gebogen hoofd en fladderende jaspanden de wind trotserend. Ik werd geraakt door de eenzaamheid en de symboliek die het tafereel uitstraalde.

Ogenschijnlijk waren er geen mensen die meer van elkaar verschilden dan dhr. van B. en ik; toen der tijd een nog jong, punkachtig en vrolijk type die collega’s bijna dagelijks voorzag van zakken snoep en versnaperingen terwijl dhr. van B. soms met een zuinig gezicht eenieder 1 pepermuntje offreerde.

Toch raakten wij in gesprek en hij stortte op een geven moment zelfs zijn hart uit. Hij vond het vreselijk dat hij, een gedreven en voor zijn werk geprezen “workaholic”, al zo lang op non actief was gesteld en dat zijn succesvolle carrière zó zou eindigen. Tegen betere weten in troostte ik hem met de woorden dat het embargo niet meer lang meer zou duren en dat hij nog veel jaren zou werken en zijn carrière zodoende waardig zou kunnen afronden.

De volgende morgen toen ik langs zijn kamer liep, riep hij mij binnen en opende geheimzinnig en omstandig een houten sigarenkistje waaruit hij mij tot mijn verbazing een hele rol pepermunt aanbood met de woorden: “Voor u, omdat u zo aardig bent.”

king 1

Een paar dagen later gingen wij met het team in het kader van “sociale activiteit” met een bus naar Den Haag. Tot ieders verbazing was dhr. van B. ongewoon vrolijk en sociaal en wierp zich onverwacht op tot deskundig reisleider. Hij attendeerde ons enthousiast op de mooie plekjes en gebouwen van zijn stad zoals de Lange Voorhout, het Binnenhof, het Vredepaleis en natuurlijk het Kurhaus te Scheveningen.

Kort daarna liep ik weer langs zijn kamer en zag de normaal zo statige heer van B. in een nogal vreemde houding achter zijn bureau zitten. Hij had een been op zijn bureau gelegd en staarde naar zijn tot de knie ontbloot onderbeen waarop verontrustende blauwzwarte striemen liepen. Hij liep al een tijdje mank omdat hij met zijn voet in een spijker of steentje was gestapt. Ik drong er ondanks zijn protesten en tegenwerpingen (zijn huisarts woonde in Den Haag) op aan dat hij onmiddellijk naar een dokter ging.

De volgende dag kregen wij binnen de afdeling het bericht dat Dhr. van B. een ernstige bloedvergiftiging had opgelopen. Een paar dagen later overleed hij totaal onverwacht. Ik stuurde een (oprecht gemeende) warme brief naar zijn familie waarin ik zijn aardige en erudiete karakter prees.

Collega’s die naar de uitvaart gingen vertelden naderhand dat zij nog nooit zo’n kille bedoening hadden meegemaakt. Dhr. van B. was blijkbaar een nogal onaardige echtgenoot en afstandelijke vader geweest en zijn familie liet dat duidelijk merken. Gelukkig bleek uit de bedankbrief die ik van zijn familie kreeg dat zij dachten dat ik één van zijn mannelijke collega’s was.  Anders was mijn brief wellicht pijnlijk voor hen geweest.

Dat alles maakt dat die van dhr. van B gekregen rol pepermunt in mijn lijstje staat van de mooiste cadeaus die ik ooit heb gekregen…

 

 

OH NEE HE, MIJN HAAR ZIT NIET GOED…

postcode 1

Een tijdje geleden viel in de buurt van de buurt van onze buurt de buurtprijs van de Postcode loterij.  Helaas dus NIET in onze buurt.

Helaas, doch stiekem was ik een beetje opgelucht! Begrijp mij niet verkeerd: ik hoor niet tot de mensen die zo hypocriet zijn te beweren dat zij vies van geld zijn. Althans: niet in figuurlijke zin. In letterlijke zin wel. (Dat laatste heb ik van mijn vader overgenomen; hij had een garagebedrijf en het eerste dat hij deed als hij thuiskwam, was zeer grondig diens handen wassen. Niet vanwege de olie en smeer, doch vanwege het geld dat gedurende de dag door zijn handen ging. Volgens hem is er nl. niets smeriger en on-hygiënischer dan geld. Want: wie weet door wie en onder welke omstandigheden dit is vastgehouden).

Enfin.  Figuurlijk ben ik dus niet vies van geld. Je kunt er nl. vrijheid mee kopen in de vorm van onafhankelijkheid van werkgevers, instanties en zorgverleners.  Je kunt feestjes geven en eventueel de mensen om wie je geeft en de mensen die jij leuk vindt (hetgeen niet per definitie hetzelfde hoeft te zijn 😉 ) of een willekeurige zwerver mee uit eten nemen, een mooi cadeau geven of uit de brand helpen. En: eerlijk is eerlijk: een keertje ongebreideld en ongelimiteerd shoppen lijkt mij ook best leuk.

Maar: Het mocht niet zo zijn, hetgeen ik niet echt betreurde. Volgens André (mijn echtgenoot)  is het zelfs zo dat ik het winnen van een grote geldprijs blokkeer omdat ik het (ondanks 4 loten) niet écht wil. Dat eerste is onzin want die macht heb ik uiteraard niet, doch dat tweede klopt wel een beetje…

Ik geloof nl. in een soort van door “de cosmos of whatever” bepaald evenwicht.  Voordat de lezer afhaakt: ik ben totaal niet “zweverig” aangelegd doch wel een beetje bijgelovig. Ik deel het leven nl. in een aantal belangrijke categorieën in, te weten:  gezondheid, liefde, werk, vriendschappen, familie, welvaart en welzijn en ik geloof/heb geconstateerd dat je nooit op álle fronten tegelijkertijd even veel geluk kunt hebben.
Wel een paar, maar niet allemaal. Momenteel zijn wij op de, in mijn ogen, belangrijkste fronten gelukkig en tevreden. D.w.z.:  fijne relatie, gezond, fijn huis in een leuke buurt, genoeg/goed voedsel, aardige en oprechte vrienden en “the kids” doen het goed en zijn uitgegroeid tot aardige en intelligente wezens. Ik zou geen van die elementen willen inruilen voor een grote geldprijs.

Daarnaast vermoed ik dat die je leven flink op zijn kop kán zetten. Mensen die veel geld winnen komen nl. in de spotlights te staan, genereren veel jaloezie van anderen (kijk maar op FB naar de reacties richting winnaars), weten vaak niet meer of het (schijnbaar?) aardige mensen om hun geld te doen is of om henzelf, worden omringd door mensen die teleurgesteld zijn in hun verwachtingen, krijgen soms bedelbrieven en dreigementen, hun kinderen kunnen apatisch, lui en verwend worden hetgeen veel spanningen oplevert dat weer in gezondheidsklachten en/of in een scheiding kan uitmonden.
Natuurlijk zijn er ook mensen die plotselinge welvaart prima kunnen hanteren (volgens André horen wij daartoe 😉 ) en de reacties uit de omgeving goed kunnen kanaliseren, maar ik gok het er niet op.

Het is dan ook daarom dat als Gaston, Quinty, Caroline en consorten weer langs de deuren gaan met geldprijzen ik tegen André zeg: “Oh nee he, ik hoop toch niet dat hier zo meteen een cameraploeg voor de deur staat, want mijn haar zit niet goed. Niet open maken”.  Waarop André berustend verzucht:  “En dat is dus de reden waarom ik op maandagmorgen en alle dagen erna weer om 7.00 u. de deur uit moet” … 😉  🙂

AUW MUCK…

bruid4

 

Voor degenen die geen Limburgs spreken/verstaan: letterlijk vertaald betekent Auw Muck” “oude mug”, voor de Engels sprekenden onder ons: ”old mosquito” 🙂 Het is echter niet de bedoeling dit letterlijk te vertalen.  E.e.a. heeft nl. niets met bejaarde muggen van doen, doch is slechts een uitroep van verbijstering over een oppervlakkig iets. (Dus niet gepast bij echt ernstige zaken).

Deze kreet ontsnapte mij gisteren tijdens een zapp sessietje gedurende de koffiebreak. Geen betere remedie tegen een “writersblock” dan overdag even zappen; er spelen zich dan nl. verbazingwekkende en dus inspirerende zaken af op tv.

Belandde ik vorige week nog bij Tee-el-cee (zie het stuk over “Parallel universum”) deze week stokte ik bij RTL 4 en wel bij een verbijsterend Amerikaans programma over losgeslagen (aanstaande) bruiden.

De getoonde dames zijn “pure evil”.  Onder het mom van: “IK mag alles en iedereen moet naar MIJ luisteren want IK ben DE BRUID” en  “It’s MY big day”  tiranniseren deze “lieflijke” creaturen hele volksstammen, i.c.: de bruidsmeisjes, de ceremoniemeester, de geestelijke, het zangkoor, de gasten, de beheerders van het receptieboek, de kapster, de styliste, de ouders, de schoonouders, de hele (schoon)familie, de obers, de orkestleden, de vriendinnen van de bruid, de vrienden van de bruidegom, de bloemist, de chauffeur van de limousine, de uitbater van het zaaltje en…niet te vergeten de bruidegom.

bruid3 bruid1

Tsja, de bruidegom… je snapt niet dat zo’n mormel  (hoe mooi ze er uiteindelijk ook uitziet in haar prinsessenjurk) iemand ooit zo ver heeft gekregen om met haar in het huwelijk te willen treden.
Je krijgt de neiging om “Amnesty International”  in te schakelen teneinde hem te ontzetten en “du moment suprême” (de huwelijksvoltrekking)  wil je hem toeschreeuwen ”Doe het niet sukkel;  maak dat je wegkomt nu het nog kan”….

En toch doen ze het: met het angstzweet op het voorhoofd zeggen ze bibberend “Ja”, die arme mannen.  Sommigen zijn ook nog best leuk. En dat terwijl er volgens de statistieken in Amerika veel leuke, mooie, intelligente en aardige single dames zijn die er maar niet in slagen een fatsoenlijke vent te ontmoeten laat staan te huwen…

 

bruid2